Selam ben Bumin Kağan,
Sizinle bişeyler payaşmak istiyorum.Ama bu sefer hiç üslubumla uğraşmıyacağım,düz aklıma ne geliyosa saydıracağım.Arkadaşlar bugün 14 Mart ve ygs geçeli iki gün oldu.Hayatımın en kötü günlerinden biri.Okadar çok çalıştığım ygs bayağı kötü geçti.En yakın arkadaşlarımın ise çok iyi geçmiş.Hiç bu kadar kötü geçeceğini düşünmemiştim.İnsan bazen başarısına şaşırıp çok mutlu olur ya,hani kendinden beklemediği derecede iyi olduğunu anlar(herhangi bir konuda) ve kendine güveni tavanlara çıkar ya.İşte bende şu an durum tam tersi.Kendimi çok küçük görmeye başladım.O kadar çalışmama rağmen sınavda heyecenlandım ve hiç bilgimi kullanamadım.Stres durumunda aklımı kullanamadım.Kendimi şu an çok yetersiz hissediyorum.Kendimi aptal gibi hissediyorum.Hayallerim kalmadı.Aşırı umutsuzum.Kendi durumumdan daha kötülerini düşünmeye çalışıyorum ama bıktım.Benden iyiler de aklımdan gitmiyor.Onlardan kendimi eksik hissediyorum.Daha değersiz.Kendimi işe yaramazın teki olarak görüyorum.Babam ve annem,ailem benden çok şey beklemişti ama ben onların beklentisine cevap veremedim.Kendimi kontrol edemedim.İleride iyi bir makama gelmeyi istiyordum ve kendimden bunu bekliyordum ama şimdi kendime sahip çıkamazken nasıl başkalarını yönetebilirim.Acı çekiyorum tam anlamıyla.Sınavı iyi geçenler hiç halimden anlamıyorlar.Mutlular mutsuzların halinden anlamıyor.Dünyada her zamanki olaylardan.Dünyadaki adaletsizlik yine her yerde olduğu gibi burada da var.Kısmetime güvenmiyorum artık.Sanki ailece hiç şansımız yokmuş gibi geliyor.Babam üni. mezunu olmasına rağmen 50 yaşında tamir yapıyor.Amcam o kadar yaşına o kadar önceki haline rağmen bisiklet tamir edip,dükkan önünde sabır çekiyor.İkisi de ailesinden uzakta sadece bizim için zor zamanlar geçiriyor.Ama ben gidiyorum ve tüm emekleri boşa çıkarıyorum.Sadece kendi emeklerim değil,annem ve babamın emeklerini de.Dün yaşadıklarımdan bahsdeyim biraz size sabah okula gittim.Hiç ses duymak istemiyordum.Kimseyi duymak,kimseyle konuşmak.Ygs lafını duymak..Sonra türkçemi biraz istemsiz şekilde kontrol ettim ve 8-9 yanlış olduğunu fark ettim.Bütün yıl boyunca en kötü yaptığım denemelrden biriydi.Seslere dayanamadım ve eve gitmeye karar verdim.Sadece ağlamak istiyordum eve gidip ağlamak.Otobüse bindim .İki otobüsle gideğim için indim ve diğerine binmek için karşıya geçerken,aklımda ne kadar kötü bir gün olduğu ve ne yapacağımı düşünüyordum.Tam o sırada şiddetli bir fren sesi dudum.Arabanın biri zorlukla durdu az kalsın çarpıyordu.İrkildim iyice ne oluyor dedim.Kafam iyice gitti deliye dönecektim.Neyse arkadaşlar bugün kötü hissediyorum,sadece yazmak istedim.İnşallah bir gün bunu okuyup gülümseyebilirim.
Sizinle bişeyler payaşmak istiyorum.Ama bu sefer hiç üslubumla uğraşmıyacağım,düz aklıma ne geliyosa saydıracağım.Arkadaşlar bugün 14 Mart ve ygs geçeli iki gün oldu.Hayatımın en kötü günlerinden biri.Okadar çok çalıştığım ygs bayağı kötü geçti.En yakın arkadaşlarımın ise çok iyi geçmiş.Hiç bu kadar kötü geçeceğini düşünmemiştim.İnsan bazen başarısına şaşırıp çok mutlu olur ya,hani kendinden beklemediği derecede iyi olduğunu anlar(herhangi bir konuda) ve kendine güveni tavanlara çıkar ya.İşte bende şu an durum tam tersi.Kendimi çok küçük görmeye başladım.O kadar çalışmama rağmen sınavda heyecenlandım ve hiç bilgimi kullanamadım.Stres durumunda aklımı kullanamadım.Kendimi şu an çok yetersiz hissediyorum.Kendimi aptal gibi hissediyorum.Hayallerim kalmadı.Aşırı umutsuzum.Kendi durumumdan daha kötülerini düşünmeye çalışıyorum ama bıktım.Benden iyiler de aklımdan gitmiyor.Onlardan kendimi eksik hissediyorum.Daha değersiz.Kendimi işe yaramazın teki olarak görüyorum.Babam ve annem,ailem benden çok şey beklemişti ama ben onların beklentisine cevap veremedim.Kendimi kontrol edemedim.İleride iyi bir makama gelmeyi istiyordum ve kendimden bunu bekliyordum ama şimdi kendime sahip çıkamazken nasıl başkalarını yönetebilirim.Acı çekiyorum tam anlamıyla.Sınavı iyi geçenler hiç halimden anlamıyorlar.Mutlular mutsuzların halinden anlamıyor.Dünyada her zamanki olaylardan.Dünyadaki adaletsizlik yine her yerde olduğu gibi burada da var.Kısmetime güvenmiyorum artık.Sanki ailece hiç şansımız yokmuş gibi geliyor.Babam üni. mezunu olmasına rağmen 50 yaşında tamir yapıyor.Amcam o kadar yaşına o kadar önceki haline rağmen bisiklet tamir edip,dükkan önünde sabır çekiyor.İkisi de ailesinden uzakta sadece bizim için zor zamanlar geçiriyor.Ama ben gidiyorum ve tüm emekleri boşa çıkarıyorum.Sadece kendi emeklerim değil,annem ve babamın emeklerini de.Dün yaşadıklarımdan bahsdeyim biraz size sabah okula gittim.Hiç ses duymak istemiyordum.Kimseyi duymak,kimseyle konuşmak.Ygs lafını duymak..Sonra türkçemi biraz istemsiz şekilde kontrol ettim ve 8-9 yanlış olduğunu fark ettim.Bütün yıl boyunca en kötü yaptığım denemelrden biriydi.Seslere dayanamadım ve eve gitmeye karar verdim.Sadece ağlamak istiyordum eve gidip ağlamak.Otobüse bindim .İki otobüsle gideğim için indim ve diğerine binmek için karşıya geçerken,aklımda ne kadar kötü bir gün olduğu ve ne yapacağımı düşünüyordum.Tam o sırada şiddetli bir fren sesi dudum.Arabanın biri zorlukla durdu az kalsın çarpıyordu.İrkildim iyice ne oluyor dedim.Kafam iyice gitti deliye dönecektim.Neyse arkadaşlar bugün kötü hissediyorum,sadece yazmak istedim.İnşallah bir gün bunu okuyup gülümseyebilirim.
Yorumlar
Yorum Gönder