Selam,bugün dünyanın en mutsuz insanıyım.Her gün ve her yıl daha kötüye gidiyom.Hayatta doğru ve iyi şeyleri yaparsam mutlu olacağımı düşünmüştüm ama yanılmışım.Hayat yoldan sapmaya zorluyor beni,artık doğruyu yanlışı önemsememeye,inançlarımı zayıflatmaya,tüm ipleri bırakmaya zorluyor.Yaşamak zor arkaadaşlar,gerçekten hiç tahmin etmezdim bir gün yaşamanın bile zorlaşacağını.Tutunacak bir şey bulamıyorum.Hayata ne zaman tutunmaya çalışsam mahrem yerleri denk geliyor.Şu 3-5 senemi şöyle betimleyebilirim ki:
Elimde bir çuval var.
Ben bayağa çuvala odaklanmışım.
Yolda ne bulursam atıyorum çuvala.
Çuval ağırlaşıyor,elimi acıtıyo,belimi ağrıtıyor.
Ama ben sabrediyorum.Umutluyum çünkü.
Çuvala ve yolun sonuna odaklanmaktan her şeyden fedakarlıkta bulunmuşum.
Evet yolculuğun sonuna yaklaşırken kendime güveniyorum.Çünkü çabaladım.
Yolun sonunda kısa bir geçit var.Oradan çuvalımı geçirirsem iş bitecek.
Geçite girerken rahatım ve sakinim.
Ama geçide girdim ya....
Çok kısa bir zaman...Çuvalımı unuttum...Elimdekileri..
Geçitten çıkıyorum biraz mutsuzum çünkü çuvaldan korkuyorum.
Bir bakıyorum çuval bomboş...
Olamaz..Nasıl olur......!
Ben bittim..
Elimde o çuvalın ağırlığı yok artık,odaklanacak bir şeyim yok.Kendime kızıyorum.Kendimden nefret etmeye başlıyorum..Umutsuzluğun dibindeyim
Evet arkadaşlar,bunun gibi bir şey durumum.Bugün kendime zarar vermeyi düşünüyorum.Ön yargılarımdan iyice uzaklaştım.Kim olduğum ya da kim olacağım konusunda.Kendim kocaman bir yalan mıydım.Şüphelyim artık kendime karşı kendi tanımlarımdan.
Başlığa geçersek,insan için en önemli şey kendini tanıması,
İlim ilim bilmektir
İlim kendini bilmektir
Sen kendini bilmezsen
Ya nice okumaktır
Yunusun dediği gibi kendimizi bilmek önemli.Her zaman kendimizi yaşantımızın merkezine koyarız.Belki sevdiklerinizi koyduğunuzu düşünebilirsiniz ama dolaylı yoldan kendinizi koymuşsunuzdur aslında.Kendiniz yaşamınızın baş rolüsünüz,kahramansınızdır.Farklı olmak zorundasınız.Değerli hissetmek zorundasınız.Çevrede gördüğünüz herkes bu kahraman iççin bir örnek ya da şükredilecek bir ibret.Ama ben şu an kendimi hiç kahraman gibi hissetmiyorum.Bir şeyler başarabileceğimi sanmıyorum.
Arkadaşlar bugün benim için ölüm motivasyon.
Elimde bir çuval var.
Ben bayağa çuvala odaklanmışım.
Yolda ne bulursam atıyorum çuvala.
Çuval ağırlaşıyor,elimi acıtıyo,belimi ağrıtıyor.
Ama ben sabrediyorum.Umutluyum çünkü.
Çuvala ve yolun sonuna odaklanmaktan her şeyden fedakarlıkta bulunmuşum.
Evet yolculuğun sonuna yaklaşırken kendime güveniyorum.Çünkü çabaladım.
Yolun sonunda kısa bir geçit var.Oradan çuvalımı geçirirsem iş bitecek.
Geçite girerken rahatım ve sakinim.
Ama geçide girdim ya....
Çok kısa bir zaman...Çuvalımı unuttum...Elimdekileri..
Geçitten çıkıyorum biraz mutsuzum çünkü çuvaldan korkuyorum.
Bir bakıyorum çuval bomboş...
Olamaz..Nasıl olur......!
Ben bittim..
Elimde o çuvalın ağırlığı yok artık,odaklanacak bir şeyim yok.Kendime kızıyorum.Kendimden nefret etmeye başlıyorum..Umutsuzluğun dibindeyim
Evet arkadaşlar,bunun gibi bir şey durumum.Bugün kendime zarar vermeyi düşünüyorum.Ön yargılarımdan iyice uzaklaştım.Kim olduğum ya da kim olacağım konusunda.Kendim kocaman bir yalan mıydım.Şüphelyim artık kendime karşı kendi tanımlarımdan.
Başlığa geçersek,insan için en önemli şey kendini tanıması,
İlim ilim bilmektir
İlim kendini bilmektir
Sen kendini bilmezsen
Ya nice okumaktır
Yunusun dediği gibi kendimizi bilmek önemli.Her zaman kendimizi yaşantımızın merkezine koyarız.Belki sevdiklerinizi koyduğunuzu düşünebilirsiniz ama dolaylı yoldan kendinizi koymuşsunuzdur aslında.Kendiniz yaşamınızın baş rolüsünüz,kahramansınızdır.Farklı olmak zorundasınız.Değerli hissetmek zorundasınız.Çevrede gördüğünüz herkes bu kahraman iççin bir örnek ya da şükredilecek bir ibret.Ama ben şu an kendimi hiç kahraman gibi hissetmiyorum.Bir şeyler başarabileceğimi sanmıyorum.
Arkadaşlar bugün benim için ölüm motivasyon.
Yorumlar
Yorum Gönder